Føroyskt

Føroysk fyrisøgn 5

 - Eg eri so rík/ sum ein risi,/ plagdi Pippi sjálv/ at siga/. Og so var/. Hon átti ein klæðsekk/ fullan av gullpengum/, sum hon hevði fingið/ frá pápa sínum/. So hasin fremmandi ferðamaðurin/ skuldi ikki halda/, at Pippi/ leið nakra neyð/. Hon kláraði seg/ so øgiliga væl/ við ongari mammu/ ella pápa/. Gaman í, hon hevði ongan/ at siga sær/, nær hon skuldi/ fara í song/. Men Pippi hevði funnið  upp á/ ein góðan máta/: Hon segði tað/ við seg sjálv/! Við hvørt/ segði hon tað ikki/ fyrr enn um 10tíðina,/ tí Pippi hevði ongantíð/ rættiliga trúð/, at børn eiga at fara/ í song klokkan sjey/, sum tey siga/. Tað er eisini tá/, at tað ofta er allar stuttligast/. Tí átti tann fremmandi ferðamaðurin/ ikki at undrast/, um hann sá Pippi/ klúgva í urtagarðinum/, hóast sólin var næstan/ farin niður/, og tað var farið at kólna/, og Tummas og Annika/ langt síðani/ lógu í seingini og svóvu/. 

Hvørji vóru Tummas og Annika/? Assj, tað var heldur/ ikki gott/ hjá tí fremmanda/ ferðamanninum/ at vita/! Tummas og Annika/, tey vóru vinirnir hjá Pippi/, veitst tú!/ Sum búðu í húsunum/ beint við Villingavál/. Tað var spell/, at hasin ferðamaðurin/ ikki kom eitt sindur fyrr/, tí so hevði hann sæð Tummas og Anniku/. So hevði hann sæð/ tvey øgiliga fitt/ og fín børn/, eg meini tað/. Einki var/ so vist sum tað/, at hann hevði hitt/ Tummas og Anniku hjá Pippi/, bara hann var komin/ eitt sindur fyrr/. Tí Tummas og Annika runnu/ yvir til Pippi/ hvønn dag/ og vóru altíð/ hjá henni/, uttan/ tá ið tey svóvu/, og tá ið tey ótu/, og tá ið tey vóru í skúla/. 

Men tað var/ so seint á kvøldi/, at tey lógu sjálvandi og svóvu/, tí Tummas og Annika/ áttu bæði pápa og mammu/, og bæði pápin og mamman/ høvdu sett sær í høvdið/, at tað var best/ fyri øll børn/ at fara í song/ klokkan sjey/.

Hetta var eitt brot/ úr søguni um Pippi/, sum er heimsins sterkasta genta/. Tit hava kanska/ lisið onkra bók/ ella sæð onkran film/ um hana/, tí søgan um Pippi/ er kend um allan heimin.

 

Føroysk fyrisøgn 6

Dagin eftir sigur/ Teitur Ólavi frá/ monnunum í tí svarta bilinum./ Ólavur hevur ikki/ sæð bilin./ Men nú ætla teir/ at hava eyguni/ við honum./ Um teir síggja hann,/ ringja teir til politiið í stundini./

Tá ið teir/ fara heim/ aftan á skúlatíð,/ koyra fleiri politibilar á vegnum./ Teitur kennir ein/ av politistunum aftur./ Tað er gott,/ at politiið ansar/ eftir teimum./

Teitur tveitir taskuna/ frá sær í gongini og fer/ yvir til Jóhann./ Hann gleðir seg/ at síggja Heyk aftur./

Teitur bankar uppá og fer inn./ Heykur letur við halanum/ og kemur ímóti honum./ Hann sleikir honum/ um hondina/ og vil spæla./ Teitur klappar honum/ og fer inn til Jóhann./

Allir kassarnir/ eru burtur./ Møblarnir eru settir/ upp á pláss,/ og tað er hugnaligt inni./

”Riggar tað ikki væl?”/ spyr Jóhann./ ”Eg fekk tað mesta/ frá hondini í gjár./ Og restina seti eg/ upp á pláss í dag.”/

”Jú, hetta riggar væl,”/ sigur Teitur./ Hann bindur Heyk í bandið./ So minnist hann/ til bilin, / sum stóð uttanfyri/ í gjár.”/ Hevði tú vitjan í gjár?”/

”Nei,” sigur Jóhann. ”Eg var einsamallur.”/

”Ein bilur stóð/ uttan fyri her í gjárkvøldið.”/ sigur Teitur.”/ Eg sá nøkur fólk/ bera okkurt/ aftur um húsini.”/

”Á, ja,” sigur Jóhann./ ”Tað hevði eg gloymt./ Tað vóru nøkur/ úr einum felagi,/ sum hjálpir blindum./ Eg fekk ikki/ flutt teir tungu møblarnar sjálvur./ Men far nú túr við Heyki.”/

Føroysk fyrisøgn 7

Hundur mín/
/Eg eiti Annika/, og eg eri tíggju ár/. Mær dámar so væl/ øll djór/, men serliga
hundar eri eg góð við/. Eg havi altíð/ ynskt mær ein hund/, men vit hava ongantíð/
havt nakran/. So ein dagin/, tá ið mamma/ var komin/ eftir mær í skúlanum/, stóð
ein kona í túninum/ hjá okkum/ og bíðaði/ eftir mammu og mær/.
/Tað var ein granni/, og hon spurdi/, um vit vildu hava/ ein hundahvølp/.
/Hon hevði hann/ við sær/, hann var so fittur/, svartur og hvítur/. Mamma segði
fyrst nei/. So fortaldi konan/, at tey ætlaðu at drepa hvølpin/, tí hon hevði verið/ hjá
fleiri fólkum/ og roynt at fáa tey/ at taka hann/, men øll/ høvdu sagt nei/. Mamma
lovaði so/, at vit kundu royna/ at hava hann/ í einar tveir dagar/ og so vita/, hvussu
tað gekk/. Tá ið vit komu inn/ til okkara/, settu vit hann niður á køksgólvið/. Hann
gekk runt/ og snoddaði/. Seinni um dagin/ fóru vit at keypa mat/ og annað/ til
hansara/.
/Dagin eftir sóu vit/, at hundurin treivst væl/. Hann hevði longu vant seg/ við
heimið/, sum hann nú/ var komin í/. Eg og systkin míni fóru túr/ við honum/ og
spældu við hann/.
/Vit hava enn hundin/ í dag/, og hann er so góður í sær/. Nú eru tríggjar vikur/,
síðani vit fingu hann/. Hann svevur/ í mínum kamari/, og eg eri sera góð við hann/.
Hann eitur Snar/. Hann liggur/ í einum kassa um náttina/. Tað er abbi/, sum hevur
smíðað kassan/.
/Vit hava keypt honum nýtt hálsband/. Har stendur/, /hvussu hann eitur/, hvar vit
búgva/ og okkara telefonnummar/. Tað er so stuttligt at hava ein hund/

Føroysk fyrisøgn 4
 

 Góða Anna / (anna@yahoo.com) /

Vit hava tíma / í teldustovuni beint nú, / og vit kunnu / skriva bræv til onkran,/ sum vit kenna. / So tí vil eg / skriva til tín. / Tað  er / langt síðan, / vit frættu frá tær. / Eg dugi so/  illa at skilja, /at tú ert so / langt burtur, / heilt yviri í USA./ Mamma og pápi / og eg hava hugt í / eitt heimskort, / so nú veit eg, / hvar tú ert./ Nú er kortini / stutt tíð eftir, / til tú kemur / heim aftur. / Beiggi er / vaksin so nógv./ Tað verður / spennandi at vita, / um hann / kennir teg aftur, / tá ið tú kemur./ Hvat fært tú at eta har yviri? Eta tit sama mat / sum her? / Og hvat gert tú eftir skúlatíð, / hevur tú funnið / nakrar vinir? / Nú gleði eg meg / til summarfrítíðina./ Tað er stutt / tíð eftir, / og tað besta av øllum er, / at tú kemur heim./ Hevur tú/ keypt mær nakað? / Beiggi sigur, / at hann / ynskir sær ein bil, / men eg kundi/ hugsað mær / at fingið / onkra bók, / tí so kann / eg lesa enskt, / tí vit hava / fingið enskt í skúlanum í ár.

Kanst tú eisini / keypa okkurt tyggigummi? / Pápi Lenu hevur verið í USA, / og tá/ keypti hann bubligummi. / Eg fekk eitt frá henni, / tað smakkaði so væl. / Tað er ikki / nógv nýtt hent her. / Eg kann / kortini siga tær,/ at Petur og tey, / sum búðu/ við síðuna av ommu, / eru flutt til Danmarkar at búgva. / Í kvøld eiga beiggi og eg / at gera døgurða. / Tað gleði eg meg til. / Vit hava tað / so stuttligt, / men tað var  stuttligari, / tá ið tú vart við. / Í kvøld skulu vit hava knettir, / tí tað er / so lætt at gera./ 

Nú fari eg at enda. / Hevur tú onga teldu sjálv, / so tú kanst skriva / eitt sindur oftari?/

Kærar heilsanir/ 

systir tín/

Bára / (bara.nielsen@skulin.fo)/

Fyrisøgn 3

Í dag hevur verið / ein so góður dagur í skúlanum./ Longu tá ið eg vaknaði, / visti eg, / at okkurt gott / fór at henda./ Pápi vakti meg, / og tá ið hann dró / gardinurnar frá vindeyganum í kamarinum, / sá eg, / at sólin skein / bæði oman og niðan. / Eg leyp á føtur / og fór út í baðirúmið / og vaskaði mær / og bustaði tenn, / og so át eg morgunmat / saman við familjuni./ Tá ið eg hevði etið, / skundaði eg mær at renna / yvir til bussin./

Vit syngja altíð morgunsang í fimleikarhøllini./ Í morgun sungu vit “Nú skínur sólin bjarta”./ Aftan á at vit høvdu sungið, / segði skúlastjórin, / at allur skúlin / skuldi fara útferð./ Tað kom rættiligt róp í, / og øll ætlaðu at leypa avstað, / men fyrst skuldu vit / fara inn í okkara skúlastovu / og fáa nærri boð um, / hvussu vit skuldu / bera okkum at./ Hans er flokslærari hjá okkum, / so hann kom við okkum / inn í stovuna./ Hann segði okkum, / at hvør flokkur fór / saman við sínum flokslærara./

Hans hevði verið hjá bakaranum / í morgun / og keypt breyð og onkran viðskera, / so fyrst smurdu vit okkum / ein matpakka / at hava við./ Hann hevði eisini keypt saft./

Vit fóru niðan á Stórafjall, / og tað er ein langur túrur, / men sjálvt um tað var tungt / at ganga niðaná, / so er tað so vakurt har uppi, / at tú gloymir møðina./ Vit sóu nógvan fugl, / og vit sóu eisini nógvar blómur./ Eg sá eisini eina haru; / Hans segði, / at tað var Helena hara./

Nú eri eg móður / og ætli mær skjótt í song, / men eg vildi ynskt, / at fleiri skúladagar vóru sum hesin./

 

 Føroysk fyrisøgn 2 

Tað er leygardagur, og Hans ger seg kláran at fara til Suðuroyar. Hann skal til svimjikapping í Vági. Hann gleðir seg nógv bæði at slepp at sigla suður við Smyrli, men eisini til sjálva kappingina, tí tað hevur gingist sera væl hjá honum tær seinastu ferðirnar.

Eisini Beinta og Anna úr sama flokki sum Hans skulu verða við í kappingini. Hans heldur, at tað er gott/ at hava onkran at fylgjast við, sum hann kennir so væl. Mamma Hans kemur við til Suðuroyar og eisini pápi Beintu. Hans hevur pakkað eina tasku í gjárkvøldið, so nú er hann púra klárur at fara.

Mamma ætlar at hava bilin suður við, tí hon ætlar sær ein lítlan túr til Sumbiar at vitja pápabeiggja sín, um hon fær tíð til tess. Omma og abbi vóru inni á gólvinum í gjárkvøldið, og Hans fekk 100 krónur frá teimum.

 -Tað er alt ov nógv, segði mamma. Hans skal ikki eta/ so nógv góðgæti.

-Honum nýtist ikki at  keypa góðgæti/ fyri allar pengarnar, segði omma. 

Omma og abbi eru líka spent sum Hans og foreldur hansara, tá ið Hans svimur, og tey hava verið við til fleiri av kappingunum og hugt eftir honum. 

 

Føroysk fyrisøgn - At lesa til 6. september


Drós situr við telduna. Hon er inni á Facebook. Vinkonur hennara hava  leingi flent eftir henni, tí hon ikki leggur  so nógv í teldur,  og tær hava allar reypað av,  hvussu nógv vinfólk,  tær hava á Facebook.

Drós legði í fyrstani  ikki lag í,  hvat tær søgdu,  men sum vikurnar gingu,  og tær prátaðu  um øll vinfólkini,  føldi hon seg uttanfyri.

Sólja, besta vinkona hennara,  lovaði at hjálpa henni í gongd,  og nú situr hon  við telduna  eins og allar  hinar genturnar í flokkinum.  Hon følir,  at hon nú  er við í prátinum aftur,  og hon hevur  longu fingið nógv vinfólk úr ymsum bygdum í Føroyum.  Hon hevur eisini vinfólk aðrastaðni enn í Føroyum,  t.d. Jónas úr Noregi,  Helgu úr Íslandi  og Sáru úr Grønlandi. Hon kennir tey øll,  tí tey hava øll  fyrr búð í Føroyum.

Drós hevur gjørt av  bara at fáa sær vinfólk,  ið hon kennir,  tí hon hevur so ofta hoyrt,  at tað kann vera vandamikið  at samskifta við fremmand fólk  á telduni. Hesi kunnu vera  heilt onnur,  enn tey siga  seg vera.

Drós hyggur,  um hon hevur fingið  nøkur boð,  men tað hevur hon ikki. Hon skrivar eina heilsan  til Sáru,  ið hevur føðingardag,  leggur seg so á sofuna  at hvíla seg eina løtu,  áðrenn hon skal venja flogbólt. Hóast hon er  glað fyri vinfólkini á Facebook,  so er tað stuttligari  at vera saman við  veruligum vinfólki. 

Drós spælir flogbólt  við gentum 12 ár  hjá SÍ. Henni dámar sera væl  at spæla flogbólt. Liðið hjá henni hevur klárað seg væl í kappingunum, sum hava verið. Tær hava ongantíð vunnið,  men hava tríggjar ferðir  verið nummar tvey.  Drós hyggur altíð,  tá ið bestu liðini í bygdini spæla,  og hon var eisini í Havn, tá ið kvinnurnar vunnu steypafinaluna. Tað var ein góður dagur fyri bygdina.

Uppseting av stíli (framseting)

 Skriva við ”Times New Roman”
 Yvirskrift við stødd 16, og tekstin annars við stødd 12
 Reglumillumrúm 1.5
 Reglubrot skulu vísast við dupultum regluskifti
 Breddin skal vera líka í høgru og vinstru síðu